Taco Hemingway - Fotomodelki

Zwrotka 1

Fotomodelki wczoraj wyszły na miasto — oznacza tyle to, że nadchodzi wiosna.
Jeszcze niedawno było ich na lekarstwo, lecz nacierają na Warszawę jak chłosta.
Oto idą — a ich szpilki niby wrzący nóż w masło, wbijają w chodnik się do rytmu pieniądza.
Po pasach wte i wewte wiją się gładko jak po pościeli — prawie dochodzi, no ale nie dojdzie do końca.
Ciemnieje aura blado-różowych kończyn — oznacza tyle to, że wiosna się kończy.
I powinieneś za tą wiosną list gończy może wysłać, ale niestety lato w głowie ci mąci.

Ona pachniała szlugiem i perfumą Givenchy, pijała wódę z wyciskanym sokiem z limonki.
Lubiła grając w Monopoly się złościć, gdy oponent na krakowskim stawiał hotel i domki.
Na kacu piła rosół, nie Oshee, a w radiu leciał wtedy Gotye nie Dorcci.
W Efezie mięsa brała podwójną porcję, no i stale pożyczała moje ciuchy i książki.

Refren

Gdzie są tamte panny, gdzie są tamte ziomy?
Mam w szufladzie jeszcze fanty po nich.
Widzę stare twarze i wyblakłe foty — moje życie jest jak biuro rzeczy znalezionych.
Gdzie są tamte panny, gdzie są tamte ziomy?
Mam w szufladzie jeszcze fanty po nich.
Między nami już się raczej nie spotkamy, sorry — moje życie jest jak biuro rzeczy znalezionych.

Zwrotka 2

Fotomodelki osierociły miasto oznacza tyle to że nadchodzi jesień.
Chciałbyś jak one gdzieś w tropiki już wiać stąd, lecz znasz tę śpiewkę, gdy zawodzi kieszeń.
Jak chcę Orientu, to se odwiedzam Sapko.
Prócz tego czuję się w Warszawie jak więzień — gdy patrzę w twoje oczy tak zmęczone małpką.
Myślę, że Polska to jedna wielka izba wytrzeźwień, z przedmieścia spływa swąd spalonych śmieci.
Oznacza tyle to, że jesień umiera — w głowie mam chaos nieskończonej powieści i nie wiem, w którym roku jestem już teraz.

Ona śpiewała najebana Budkę Suflera, godzinami wykładała mi o długach Gesslera.
Buzia modelki, ale dusza menela i się wzrusza na kacu, kiedy puszcza Kesera.
Myślami wracam lat paręnaście — cofam się do 2k12, nic dziwnego, że ten dzień pamiętam aż tak wyraźnie.
Jeden głupi cut zmienił moje życie na zawsze.

Refren x2

Gdzie są tamte panny, gdzie są tamte ziomy?
Mam w szufladzie jeszcze fanty po nich.
Widzę stare twarze i wyblakłe foty — moje życie jest jak biuro rzeczy znalezionych.
Gdzie są tamte panny, gdzie są tamte ziomy?
Mam w szufladzie jeszcze fanty po nich.
Między nami już się raczej nie spotkamy, sorry — moje życie jest jak biuro rzeczy znalezionych.