Grzegorz Turnau - Balowe buciki babci Agny

Balowe buciki babci Agny
w pudełku śpią od wielu lat
i za nic świat szkaradny —
piękniejszy trwa w pudełku świat.

Mijają zimy, karnawały,
maj z listopadem za pan brat.
Buciki zaś, w pudełku małym,
spokojnie śpią od wielu lat.

Nigdy pudełka nie otwieram,
żeby nie budzić ich ze snu.
Zupełnie inna atmosfera
panuje w środku — tam — niż tu.

Czasami tylko sobie myślę,
gdy nad dachami nieba stal,
a chmury płyną w zimnej Wiśle —
kiedy był ten ostatni bal?

Bo na bucikach babci Agny
balowy musiał zostać pył,
tanecznej sali blask paradny
w klamerkach do niedawna lśnił.

Lecz zimą staram się mniej myśleć.
Na rzece kra i nie ma fal.
Słońce się studzi w zimnej Wiśle —
kiedyś już był,
kiedyś tam był,
bo kiedyś jest — ostatni bal.