Iscariota - Gdański portowy świt

Święty człek utracił moc
Nie ma już siły w Jego snach
Starcze nadzieje zakrył mrok
I pszenne pola zalała mgła

Inny mąż powiedział zrobię to
Dajcie buławę, poprowadzę Was
Chwała zwycięzcom, portowy świt
Lech, Czech i Rus, mleko i miód

Na pochyłe drzewo wskoczył niby wąż
Wskazał palcem owoc, śmieszny z niego czort
Naturę zna człowieka, myk, żądze, tu i tam
Tam setki, tu miliony niewinnyck gryzie piach

Chłepce krew z naiwnych dusz, w luksusie pławi się jak Lord
Chłepce krew, cóż zrobić ma, skoro codziennie przybywa sił
Zamknięty w plastik ludzki duch, nie patrzy w tył, nie patrzy w przód
Bez cienia żalu ocłapy żreć, taki to czas, taki jest cel

Szlachetny, nieczuły na ból, nieczuły na gniew, wciąż wierzy bo chce
Szybuje wśród szczytów, wśród chmur, niesiony przez wiatr
I wolny jak ptak – gdański portowy świt

Dałem Wam jedyny taki dar
Jedyną w swym rodzaju Moc
Mieliście chamy złoty róg
Jak zwykle został już tylko sznur

Na pochyłe drzewo wskoczył niby wąż
Wskazał palcem owoc, śmieszny z niego czort
Naturę zna człowieka, myk, żądze, tu i tam
Tam setki, tu miliony niewinnych gryzie piach