Piotr Polk - Lwowskie tango

Fokstroty zrobione z tęsknoty
i polki utkane z koronki,
zmagają się rzewne, lecz piękno niepewne,
bo z tangiem nie zrówna się nikt.

Tango, lwowskie tango,
które nie przeczuwa nic i przygląda się, jak widz,
tańcom młodszym rangą.
To tango, lwowskie tango,
bogate w urodę, bezczelne i młode,
do świtu nie zmieni się w krzyk.

To tango tańczy panna Mania,
co nic nie umie, prócz kochania,
i Czarny Józek, który w mig
z horyzontu panny Mani znikł.

To tango tańczy hrabia Kanty,
co Wasyliszki dal na fanty,
To tango tańczy cały Lwów,
a ten kto chory, na nieszpory,
no i bywaj zdrów!

Tango, lwowskie tango....

Pianista Wiktor dłonią zwinną,
rozbudza gamę zbyt niewinną
i wnet się zdziwi cały krąg,
jaki sekret kryje mowa rąk.

Tancerka Ada dziś pianiście,
przysięga miłość uroczyście,
aż się zatoczy młody nów,
Viva Wiktor, wielkiej nocy
tobie życzy Lwów!

A gdy po latach się spotkamy,
panowie starsi, starsze damy,
to tylko dłonią damy znak
i przyfrunie tamten cudny frak.

Tango, lwowskie tango....