The Analogs - Rozpacz

Czuję ją wieczorem, deszcz zalewa oczy
Płynie po asfalcie prosto do rynsztoka
Czuję w oddechu, gdy chcesz mnie całować
W porannych gazetach, napisanych słowach

Łzy lecą same, nie mogę ich powstrzymać
W środku czuję rozpacz, która mnie rozrywa
I nawet przy tobie nie mogę zapomnieć
Ona tkwi jak nóż wbity w mą rękojeść

Czuję ją zmęczony, jadąc w dal pociągiem
Patrząc się na ludzi, którzy są koło mnie
Widzę ją w odbiciu, w mojej szarej twarzy
Nic się już nie zmieni, nic się nie wydarzy

Łzy lecą same, nie mogę ich powstrzymać
W środku czuję rozpacz, która mnie rozrywa
I nawet przy tobie nie mogę zapomnieć
Ona tkwi jak nóż wbity w mą rękojeść

To gorsze niż ból, gdy tracisz kochankę
Kiedy mówisz „żegnaj”, odchodzi na zawsze
Rozpacz jest mą drogą, nigdy się nie kończy
Jest ze mną zawsze do samego końca

Łzy lecą same, nie mogę ich powstrzymać
W środku czuję rozpacz, która mnie rozrywa
I nawet przy tobie nie mogę zapomnieć
Ona tkwi jak nóż wbity w mą rękojeść