Madame Ai - Złamane Serce

Zegar na ścianie wstrzymał oddech o 4:00 i nie da się ruszyć wskazówki upartej.
Stygnie herbata w porcelanie pękniętej jak obietnice,
co były piękne.
Budowałam mosty z papieru, nie czując wiatru, nie widząc steru. Dziś wiem, że
nigdzie bym nie dopłynęła, bo wspólna droga po prostu nam zniknęła,
Bo serce to nie szkło, a jednak się kruszy, gdy ciało oddziela się bólem od duszy,
Miałeś być portem, a stałeś się sztormem. Zmieniłeś mój świat w bezkształtną formę.
Zbieram kawałki, lecz tną moje dłonie. W popiele uczuć co już nie płonie.
Myślałam, że nie zdarzy się, nie zdarzy nam nic złego, ale zdarzyło się
i naprawdę nie wiem dlaczego. Marzenie trwało tyle ile sen, ale życie na tym nie kończy się.
Czy ruszyć naprzód po nowy dzień?
Budowałam mosty z papieru, nie czując wiatru, nie widząc steru. Dziś wiem, że
nigdzie bym nie dopłynęła, bo wspólna droga po prostu nam zniknęła,
bo serce to nie szkło, a jednak się kruszy, gdy ciało oddziela się bólem od duszy.
Miałeś być portem, a stałeś się sztormem. Zmieniłeś mój świat
w bezkształtną formę. Zbieram kawałki, lecz tną moje dłonie w popiele uczuć, co
już nie płonie.
Mówią, że czas leczy, że za bliźni rany. Mój ból jest pętli w kółko odtwarzany.
Złamane serce jak nałóg, nie chce mnie wyzwolić, ale stanę na nogi i pójdę do
przodu powoli. Więc zostawiam klucz
pod wycieraczką. z gwiazd. Nie szukaj mnie więcej. To był nasz
ostatni ostatni raz.
Ostatni raz.