Bolis - Łopata

1.Na powierzchni swego dna,
czasem znajdzie się i tak...
Zamiast iść to trzeba stać,
tworzyć impas kiedy czas.
Pędzi jak rakiety start,
a ja w dole do dziś trwam.
Czekał na mnie żeby wpaść,
żeby krok dać poza skraj..

Ref:Wykopany dół głęboki,
już łopatą dawno został.
Los mój też jest bez dłoni,
do pomocy jej nie poda.

Wiatr prócz wiejący w oczy,
popchnął wraz ku przepaści.
Utracone wszelkie drogi,
bo życie korzysta z łopaty.

2.Wyjść nie mogę z tego dna,
choć próbuję dalej sam...
Wciąż wydostać - sobie dać,
brzeg widoczny ten nad.
Każda próba to stan,
gdzie upadam raz za raz.
Łatwiej było wtedy spaść,
teraz tkwienie aby tam.

Ref:Wykopany dół głęboki,
już łopatą dawno został.
Los mój też jest bez dłoni,
do pomocy jej nie poda.

Wiatr prócz wiejący w oczy,
popchnął wraz ku przepaści.
Utracone wszelkie drogi,
bo życie korzysta z łopaty.