Artur Andrus - Pierwsza zima

Chmury tu teraz szarobure
I świat nie pachnie jeszcze bzem.
Myśląc o Tobie patrzę w górę.
Dlaczego? Czy ja wiem?

Chmury na wiosnę były gładsze.
Pytanie tylko jedno mam.
Kiedy za Tobą w górę patrzę.
Jak ci tam?

Bo może trzeba mieć nadzieję?
I wyobrazić sobie może,
że jakieś tam, gdzieś tam istnieje.
I że ci nie najgorzej.

I że tam latasz samolotem.
Bo tutaj nie latałaś wcale.
Ganiasz się za śmiesznym kotem.
I masz tam recitale.
I że tam bardziej pachnie bez.
I że tam jakoś lżej na duszy.

I że się znalazł siwy pies.
Który się tutaj zawieruszył.

A tutaj się przegląda zdjęcia.

I właśnie przyszła pierwsza zima.
Sięga się po Małego Księcia.
Bo tam się twoje zdjęcie trzyma.
Tu się o tobie mówi stale.
Tak jakbyś nie zniknęła stąd.
Może to głupio zabrzmi, ale
wesołych świąt.

A jeśli tam się dobrze bawisz.
Daj znać, że już wystarczy łez.
Potrąć pianistę w jakiś klawisz.
Umówmy się, że w des.