Madame Ai - A kiedy nas już nie będzie

A kiedy nas już nie będzie,
wrócimy jak pąk jabłoni,
będziemy słońcem w ogrodach,
wiatrem, którego nikt nie goni.
Wpleciemy się w sploty bluszczu,
co ściany stare oplata,
by zostać tu na błękicie,
na samym krańcu świata.
REF.
Czy życie jutro się skończy,
czy tylko zmieni postać,
chcemy w zapachu kwiatów
na zawsze tutaj zostać.
Wiosna nas znów zawoła,
otworzy ziemi dłonie,
zakwitniemy nadzieją
w zielonej, gęstej koronie.

A kiedy nas już nie będzie,
staniemy się białą konwalią,
co dzwoni cicho o świcie,
gdy mgła się nad łąką pojawia.
Nie szukaj nas w ciemnej ziemi,
lecz w każdym nowym pąku,
będziemy barwą na płatkach
w majowym, jasnym poranku.
REF.
Czy życie jutro się skończy,
czy tylko zmieni postać,
chcemy w zapachu kwiatów
na zawsze tutaj zostać.
Wiosna nas znów zawoła,
otworzy ziemi dłonie,
zakwitniemy nadzieją
w zielonej, gęstej koronie.

I choć spróchnieją łodzie,
i czas się w końcu wypełni,
będziemy trwać w każdym liściu,
w słonecznej, złotej pełni.
Bez lęku, bez pożegnania,
wpleceni w świata trwanie,
kolejne wiosny i lata – to nasze zmartwychwstanie

Zakwitniemy zielonością...
Na zawsze...
W każdym nowym kwiecie