Nox Urorum - Rezonans Otchłani

W bezkresie kosmosu, tam gdzie gwiazdy płoną
Archaicznej bestii dech pulsem wszechświata

Planety i gwiazdy, w nieskończoności
Mgławice płaczą eonów łzami
Czas rozciąga się, a światła gasną
Czarne dziury, jak otchłań pustki w duszy

W bezmiarze kosmicznego snu
Ciała astralne gubią się w czasoprzestrzeni
Migotanie gwiazd jak tajemnice świata
Melancholijne tańce na niebie zapomnienia

Widma wyją w ciszy, cierpią w bezlistosnych łzach
Samotne, wędrowne dusze bez schronienia
Głos ich agonii rozdziera kosmiczną przestrzeń gdzie cisza ginie

Samotne dusze, złamane, zesłane w mrok
Ich wrzaski gwiaździste, nie docierają do nikogo
Cierpią w nieskończonym labiryncie,
niepokój w ich snach
Ich jęki przenikają bełkot konających gwiazd
W kosmicznym bezmiarze, gdzie nikt nie słucha
Widma wyją w samotności
Agresywna symfonia cierpienia, bezlitosna wędrówka
Ich jęki kosmiczne, jak krzyki niknących w czerni upadłych gwiazd

Zacieram granice między wymiarami inicjując nowe formy istnienia