Idziesz przez świat, taki nagle brak kogoś, brak tych którzy byli zawsze obok zawsze z tobą. To dla nich słowo, na zawsze w mojej pamięci, na zawsze w sercu tak bliscy mi uśmiechnięci. (x2)

Pamiętam twarze ich, pamiętam głos i śmiech tagże pamiętam, a teraz tylko cmentarz jest miejscem spotkań. To co moge wam oddać to prosty rap w prostych zwrotkach. Ten sam rocznik osiemdziesiąty, w kościele śmiałem w Boga zwątpić patrząc na uśmiechniętą twarz na kolorowym zdjęciu, ty tydzień wcześniej w tym samym miejscu, modliłeś się myśląć że sprzyja sczzęściu. Teraz typu przejściu na barkach drewniana trumna. A obok bół, płacz, kwiaty, więcej, ci co kochają już nie ujrzą więcej, Bóg postanowił wystawić tragedie. Może w tym sens jest jakiś, nie wiem. Może tam eden w niebie masz, wiedz jedno, na zawsze w naszych sercach, w pamięci, na kliszach. Choć to już pękło i nic się nie da zmienić, kwiaty na grobie więdną lecz ty gdzieś kwitniesz, wiara nam daje pewność, tak właśnie myśle, tak czuje. Dziś odnalazłem się w pisaniu, temat ten poruszony gdzieś tam wstecz, na pierwszym nielegalu, powraca jak bumerang. Ktoś kogo znałem znów umiera, dwadzieściatrzy lata byś kończył teraz. Jedna sekunda, w sekunde śmierć potrafi marzenia zabiera. To jest mój bunt, tutaj w tekście tu miejsce też jest, by wreszcie, zmierzyli się ze szczęściem ci dla których twoje odejście ciosem było. Niehch twoja wiara w Boga będzie dla nich siłą, było tak widocznie napisane w gwiazdach. Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz. Prastara prawda.

Idziesz przez świat, taki nagle brak kogoś, brak tych którzy byli zawsze obok zawsze z tobą. To dla nich słowo, na zawsze w mojej pamięci, na zawsze w sercu tak bliscy mi uśmiechnięci. (x2)

Dziś nostalgiczny wieczór, ja sam na sam z myślami. Jak Nostradamus pełen przeczuć, szczęście jest przeplatane z obawami. Patrze na zegar życia, i czas na nim tak nieubłagany. Pojawia się strach o bliskich których kocham, oddał bym góry złota za ich życie w zdrowiu. Powód, radość, miłość i wdzięczność. Jaki bym nie był zawsze ze mną, nie jedna śmierć już odcisneła swoje piętno. Brak ludzi, brak serc, miłości. Czasem tagże marze by słowa tej osoby w moich uszach mogły zabrzmieć. Chociaż na chwile wrócić do tych czasów dzieciństwa, uśmiechy, żarty, klocki, namiot przed domem babci, namiot rodem z indiańskiej wioski. Rozmowy o przeszłości, wchłaniałem wszystko, smutki, radości, słuchając czułej (?) blisko. Zburzony bristol (?) pistoletów, miasto i krwią zrobiony miasta retusz. Życie pochodne od szczęścia i przeczuć to przekazana saga, rodzina w ciężkich czasach, po latach śmierć zabrała ciebie z tego świata. Wyrok brzmiał krótko, nawrót raka, a ty byłaś twarda, a ja nie potrafiłem przestać płakać. Mineło kilka lat miłosci brak mi coraz bardziej, to z życia świadomy (?), chciałem dzisiaj do niego zajrzeć.

Idziesz przez świat, taki nagle brak kogoś, brak tych którzy byli zawsze obok zawsze z tobą. To dla nich słowo, na zawsze w mojej pamięci, na zawsze w sercu tak bliscy mi uśmiechnięci. (x2)